W projekcie tym badano właściwość zastosowania wytworzonych przez bakterie barier biopowłoki w redukcji przepuszczalności i bioodnowy gleby. Przeprowadzone zostały testy słupkowe, aby zmierzyć wpływ różnych typów gleb i innych parametrów na redukcję przepuszczalności gleby. Jako substancji zanieczyszczających użyto eteru trzy-butylo metylowego oraz barwników spożywczych. Do wykrycia zmian w strukturze gleby, wynikających z aktywności bakterii, użyto magnetycznego rezonansu. Zaobserwowano redukcję przepuszczalności gleby rzędu do dwóch wielkości oraz do 30% redukcji koncentracji eteru trzy-butylo metylowego. Skanowanie rezonansem magnetycznym ujawniło, w słupkach gleby zaszczepionej bakteriami, biopowłokę oraz przestrzenie powietrzne.

Wykres 1. Absolutna wielkość końcowa przepuszczalności gleby

Wykres 2. Końcowa/początkowa przepuszczalność gleby

Absolutna końcowa przepuszczalność w większości słupków osiągnęła poziom ~5x10^-7 m/s (Wykres 1), oprócz DBC-R5 w piasku (C3), gdzie przepuszczalność wynosiła stosunkowo dużo: 2.4x10^-6. Systemy nie zawierające gliny miały wyższą początkową przepuszczalność, ale ostateczna przepuszczalność była przeważnie na tym samym poziomie co w przypadku systemów zawierających 20% gliny. Stąd relatywna redukcja przepuszczalności (Wykres 2) byłą mocniej zaakcentowana przy mniejszej zawartości gliny. P1300 spowodował w piasku relatywną redukcję rzędu 2,5 wielkości przy jednokrotnej redukcji w systemach z 20% gliny. P1300 zredukował końcową przepuszczalność o jedną piątą więcej, tego co DBC-R5 w piasku. P1300 generalnie wypadł lepiej niż DBC-R5 jeśli chodzi o zdolność do redukcji przepuszczalności gleby.